Majowe uroczystości odpustowe gromadzą w sanktuarium licznych wiernych. Wiele osób przyjeżdża indywidualnie, wiele decyduje się na przyjazd w grupie zorganizowanej. – Urzekają mnie uroczystości w Świętej Lipce. Piękno kościoła, gdzie można chwilę pomodlić się przed wizerunkiem Maryi, piękno krużganków otaczających świątynię, czy atmosfera procesji Eucharystycznej, kiedy kroczy się za Jezusem. A wszystko w takim zamyśleniu, które zawsze tu odczuwam. Dobrze mi tu u Matki i wiem, że Ona tu na mnie czeka – mówiła Justyna Bartecka.

Tradycyjnie do sanktuarium na uroczystości przybywa pielgrzymka gwieździsta. Z okolicznych miejscowości – Kętrzyna, Reszla i Mrągowa – wyruszają liczne grupy, by po drodze modlić się, rozważać słowo Boże i nieść intencje życia, te codzienne troski, które tak często odbierają pokój serca.

Do Świętej Lipki na uroczystości odpustowe przybyły pielgrzymki piesze z pobliskich miejscowości: Kętrzyna, Reszla i Mrągowa. Wchodzą one do sanktuarium z różnych stron, stąd ich tradycyjna nazwa „pielgrzymka gwiaździsta”. – Matka Boża nas tu jednoczy, sprawia, że pragniemy z różnych stron przybywać do Niej – mówił ks. Paweł Grzesiak z parafii św. Wojciecha z Mrągowa. Zauważał, iż w pielgrzymce z Mrągowa szło również wiele osób z okolicznych miejscowości: Biskupca, Piecek, a nawet ze Szczytna.

– Każdy podjął ten trud, by wstać w środku nocy, bo rok rocznie wyruszamy z Mrągowa o czwartej rano. Każdy z nas opuścił dziś sferę niedzielnego komfortu, kiedy zazwyczaj jest się w domu, Msza św., rodzinny obiad, słodki podwieczorek. Wielu zostawiło na ten dzień w domach swoich bliskich, by przynieść tu swoje intencje, bo wierzymy, że Matka Boża wstawia się za nami i powierza nas swojemu synowi – mówił prezbiter.

– Fakt, że idzie się do Matki Bożej, tak motywuje, iż nie miałam problemów z poranną pobudką. Po prostu wiesz w sercu, gdzie idziesz. A do matki dziecko zawsze biegnie, bez względu na porę dnia, czy jest poranek, czy południe – uśmiechała się Jolanta Sendrowska-Kodź. Podkreślała, iż duża wartością tych pielgrzymek jest fakt, że nie idzie się samemu, a w grupie. – To jak w codziennym życiu, kiedy wiesz, że masz wsparcie, wokół są ludzie o tych samych wartościach, masz na kim się wesprzeć. Tak i człowiek nie zbawia się sam, a w grupie. Wspólna modlitwa ma większą siłę i moc – zauważyła. Każdego dnia zawierza się Matce Bożej. – Ona siedzi na moim łóżku, kiedy wstaję i kiedy się kładę. Kiedy trzymam różaniec, to trzymam Ją za dłoń – wyznała.

Po sześciu godzinach wędrówki pielgrzymi dotarli do Świętej Lipki. Wielu nie kryje, że moment wejścia do kościoła jest dla nich po prostu wzruszający. – I czuje się w sercu ogromną radość i wdzięczność! Kiedy już uklękłam przed wizerunkiem Matki Świętolipskiej, to czułam, że dotarłam do swojego domu. I to jest dla mnie najpiękniejsze – podkreślała Jolanta.

Sumie odpustowej przewodniczył abp Józef Górzyński. Przybyłych pielgrzymów przywitał kustosz sanktuarium o. Grzegorz Nogal SJ. – Dzisiejszą uroczystość odpustową misterium nawiedzenia św. Elżbiety przez Matkę Najświętszą przeżywamy w sanktuarium maryjnym, które jest miejscem szczególnym. Tutaj wspieramy naszymi modlitwami papieża Leona XIV, naszą archidiecezję warmińską, wspieramy pracę i działalność naszego zakonu. Nasza prowincja Stowarzyszenia Jezusowego przeżywa jubileusz 100-lecia powołania. Niech ta liturgia stanie się naszą wspólną modlitwą zanoszoną do Boga Ojca za pośrednictwem Matki Jedności Chrześcijan, Pani Świętolipskiej. Prosimy o dar jedności i pokój na świecie – mówił kustosz.

Homilię wygłosił ks. prof. Lucjan Świto. Na wstępie zauważał, iż ze słowem „matka” wiążą się najbardziej wzruszające wspomnienia z życia. Ona towarzyszy dziecku od początku jego istnienia, otaczając go opieką i zauważając jego potrzeby, których inni nie potrafią dostrzec i rozpoznaje źródła jego radości oraz smutku. – Cieszy się jego sukcesami, a niepowodzenia przeżywa jak własne. Chętnie bierze na siebie ciężary i cierpienia, pragnąc uchronić swoje dziecko przed wszystkim, co mogłoby mu zagrozić. Czyni tak, ponieważ kocha bezinteresownie i szczerze – charakteryzował ks. Lucjan.

Stąd człowiek tak chętnie i z oddaniem kieruje swoje kroki i myśli ku Matce Bożej, przybywając do Niej ze swoimi radościami i troskami, z tym, czym żyje serce. – Przynieśliśmy Jej podziękowania za otrzymane łaski, ale także niepokoje, cierpienia, rodzinne problemy, pytania o przyszłość i intencje, które nosimy głęboko w sobie – wyliczał kaznodzieja. – Wielu z nas dotarło tutaj w pielgrzymce gwiaździstej, z różnych miejscowości i parafii, by niczym promienie gwiazdy zbiegające się w jednym punkcie spotkać się u celu. Każda grupa miała swoją drogę, swoje doświadczenia, swoje modlitwy i prośby, ale wszystkich prowadziło jedno pragnienie: stanąć przed Matką i powierzyć Jej swoje życie – podkreślał ks. Świto.

Zauważał, iż od początków chrześcijaństwa Kościół otaczał Maryję szczególną czcią i miłością, a wierni dostrzegają w Niej Matkę wszystkich uczniów Chrystusa, czego wyrazem są liczne sanktuaria poświęcone Jej i rozsiane po świecie, wśród których jest Święta Lipka. Powracał do sceny Zwiastowania w Nazarecie, kiedy Maryja wypowiadając pokorne i pełne wiary „tak” aniołowi, otworzyła drogę do wypełnienia się mesjańskich obietnic. – Odpowiedź Maryi nie była jedynie formalnym elementem Bożego planu, ale wymagała od niej głębokiego aktu wiary, zaufania i posłuszeństwa. Wypowiadając swoje „tak”, Maryja otworzyła się całkowicie na Boży plan zbawienia, dzięki czemu Syn Boży przyjął ludzkie ciało, ludzką naturę i zamieszkał pośród nas. To właśnie dlatego Kościół widzi w Maryi osobę zajmującą szczególne miejsce w historii zbawienia – wyjaśniał ks. Lucjan.

Co ważne, Kościół przez Maryję kieruje wzrok ku Chrystusowi, bo prawdziwa pobożność maryjna zawsze prowadzi do Jezusa, a nabożeństwa maryjne są wyznaniem wiary w wielkie dzieła, których Bóg dokonał w Jej życiu. – Maryja nie przesłania swojego Syna, lecz nieustannie na Niego wskazuje. Bo w Kościele wszelka prawdziwa pobożność i każdy autentyczny kult mają jeden cel – prowadzić człowieka do Chrystusa i otwierać jego serce na dar zbawienia. Im bardziej więc zbliżamy się do Maryi, tym bardziej zbliżamy się do Jezusa – zauważał kaznodzieja.

Wskazywał na ewangeliczną scenę nawiedzenia św. Elżbiety, kiedy Maryja z poczętym pod swoim sercem Synem wyrusza do swojej krewnej Elżbiety. – Staje się pierwszym tabernakulum i pierwszą misjonarką Chrystusa. To właśnie dzięki Jej obecności Jan Chrzciciel poruszył się w łonie swojej matki Elżbiety, a ona sama została napełniona Duchem Świętym. Maryja nie przychodzi bowiem sama; przychodzi z Jezusem. I tak jest zawsze. Gdzie jest Maryja, tam jest Chrystus. Gdzie Maryja jest prawdziwie czczona, tam Jezus jest bardziej poznawany, kochany i przyjmowany – mówił ks. Świto.

Podkreślał, że uroczystość Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny przypomina nam, że prawdziwe spotkanie z Maryją nigdy nie kończy się na Niej samej, gdyż Ona prowadzi nas do głębokiej komunii z Jej Synem. – Przybyliśmy tutaj jako pielgrzymi. Za chwilę wrócimy do swoich domów, rodzin, parafii i codziennych obowiązków. Niech to spotkanie z Maryją przemieni nas i umocni naszą wiarę. Tak jak Elżbieta dzięki Maryi doświadczyła obecności Chrystusa, tak i nas niech Ona prowadzi do spotkania ze swoim Synem. Prośmy Matkę Bożą Świętolipską, aby uczyła nas takiej wiary, z jaką sama przyjęła słowo Boże i nieustannie prowadziła nas do swojego Syna. Niech nasze dzisiejsze spotkanie z Maryją stanie się dla nas, podobnie jak dla Elżbiety, spotkaniem z Chrystusem, który przychodzi, aby napełnić nasze serca swoim Duchem, pokojem, radością i nadzieją. A umocnieni Jego obecnością, wracajmy do naszych domów i codziennych obowiązków jako świadkowie Ewangelii, niosąc innym to dobro, które sami otrzymaliśmy – apelował ks. Lucjan Świto.

Msza św. zakończyła się procesją Eucharystyczną, po której abp Józef Górzyński odczytał akt oddania archidiecezji warmińskiej w opiekę Najświętszej Maryi Panny Świętolipskiej. – Spraw Królowo ziemi naszej, aby cały lud Boży Kościoła warmińskiego pozostał na zawsze wierny Bogu, krzyżowi, Ewangelii i Ojcu Świętemu. Aby diecezja nasza zachowała po wszystkie czasy szczytne miano Córy Kościoła i Świętej Warmii – mówił metropolita warmiński i zawierzał Maryi kapłanów, rodziny, dzieci i warmińskie seminarium duchowne. – Składamy u stóp twoich siebie samych i wszystko, co posiadamy: świątynie i domostwa, zagrody i warsztaty, pługi, młoty i pióra, wszystkie nasze myśli, bicie naszych serc i porywy woli. Odtąd uważaj nas wszystkich za własność twoją – deklarował pasterz.