Dla parafian z Klewek szczególną błogosławioną spośród męczenniczek jest s. M. Tiburtia Mischke. – Z inicjatywy wiernych pragniemy upamiętnić i uhonorować tę siostrę, która przez 24 lata posługiwała w naszej parafii i niosła pomoc mieszkańcom. Czasem wyszukujemy mocnych świętych, sławnych, wskazywanych przez wielu, że on to na pewno ci pomoże. Jednak warto pamiętać o tych, którzy są nam bliscy, tak jak bł. Tiburtia. Ona przed laty pomagała nam. Z pewnością będzie to czynić nadal – podkreślał ks. Jerzy Banul, proboszcz parafii św. Walentego w Klewkach.

Pragnienie upamiętnienia siostry katarzynki, która przez wiele lat posługiwała na terenie parafii w Klewkach, zrodziło się u pani Ireny Gołębiowskiej po przeczytaniu książki „Pod prąd, pod wiatr i pod fale” opisującej życiorysy i heroizm warmińskich męczennic. Po rozmowie z proboszczem utworzono komitet, do którego weszły jeszcze: Maria Ruchlewicz, Renata Śliwka i Iwona Wróblewska. Ustalono, że w kościele umieszczona zostanie tablica pamiątkowa oraz obraz poświęcony katarzynkom, ufundowana chorągiew procesyjna. Do parafii mają też trafić relikwie. By parafianie mogli lepiej poznać historie męczenniczek, zaproszono siostry katarzynki, które przybliżyły okoliczności śmierci męczeńskiej błogosławionych.

– Chcemy Wam dzisiaj przybliżyć 15 dzielnych niewiast, które Kościół, jak dziś, daje nam jako wzór. Są to siostry, które zginęły z rąk żołnierzy Armii Czerwonej w czasie II wojny światowej od stycznia do listopada 1945 roku – mówiła s. Róża Roska CSC. – Nie sposób jest powiedzieć o wszystkich, dlatego skupię się tylko na s. Tyburtii, która jest bliska waszym sercom, a to poprzez fakt jej posługi w tej miejscowości – wyjaśniła siostra katarzynka.

Cecylia Mischke urodziła się 27 października 1888 r. w Krokowie. Została ochrzczona w uroczystość Wszystkich Świętych. 7 kwietnia 1907 r. rozpoczęła w Braniewie formację zakonną. Po przyjęciu do nowicjatu przybrała imię zakonne Tiburtia, a jej patronem został męczennik św. Tiburtius. 12 października 1909 r. złożyła śluby wieczyste. Początkowo pracowała w Biskupcu w szpitalu.

W 1921 r. została przeniesiona do Klewek, do nowo otwartej placówki, gdzie katarzynki zajmowały się parafialną opieką medyczną. Dbały również o czystość i wystrój kościoła. Miały pod opieką duży obszar, na którym znajdowało się 11 wiosek rozsianych pośród pól, lasów i jezior, na uboczu głównych dróg.

– Przyjechała do was, do Klewek, by zamieszkać w domu nieopodal kościoła. Przyjechała, by być dla was opiekunką, pielęgniarką, lekarzem, troskliwą matką. Była osobą bardzo szanowaną, a wartości, jakie wyniosła z domu, to wytrwałość i wierność Bożego słowu – przybliżała s. Róża.

Czas II wojny światowej nie był łatwy, jednak prawdziwa tragedia rozegrała się w momencie, kiedy na tereny Warmii i Mazur wkroczyła Armia Czerwona. Siostra Tiburtia 21 stycznia 1945 r. wyruszyła pieszo z Klewek do Olsztyna. Udała się do Szpitala Mariackiego, by spotkać się ze współsiostrami, które posługiwały w tej placówce. – A zima była ostrzejsza, niż tegoroczna. Wyobraźcie sobie spadające bomby, strach, panika i to wszystko, co Armia Czerwona ze sobą niosła: modry, gwałty, kradzieże i zniszczenie. Ludność, która już wtedy uciekała z Warmii i Mazur, mówiła, jak ogromne zniszczenie materialne i moralne niesie z sobą Armia Czerwona – opowiadała.

Kiedy Sowieci wdarli się do szpitala, zabrali zebranym wartościowe przedmioty. Gdy wtargnęła kolejna grupa, żołnierze brutalnie pobili s. Tiburtię, wywlekli z pomieszczenia i wielokrotnie wykorzystali. Sytuacja powtórzyła się kolejnego dnia. Później została zapędzona do więzienia. Po dziesięciu dniach wraz z innymi siostrami wywieziono ją do Przasnysza, następnie do obozu w Ciechanowie. Po kilku dniach wraz z więźniami siostry wywieziono na Wschód, gdzie trafiły do obozu położonego obok Ossanovy. Siostra Tiburtia zachorowała na tyfus, zmarła 7 sierpnia 1945 r.